عرفان اسلامی به دوبخش عرفان نظری و عرفان عملی تقسیم می شود.

عرفان عملی عبارت از مجموعه دستور العمل هایی است که عارف با انجام دادن آنها به هدف عرفان ، یعنی شهود حق و رسیدن به مقام ولایت الهی نایل می شود. به بیان دیگر عرفان عملی آن بخش از عرفان است که به بیان وظایف انسان با سه بخش خودش ، جهان و خداوند می پردازد.( شهید مطهری، مرتضی، آشنایی با علوم اسلامی، ج2، بخش عرفان)

گرچه خداوند، مشهود همه از جمله منکران خداوند است و قرآن بر این موضوع تأکید کرده و می گوید:« أو لم یکف بربک أنه علی کل شیء شهید»[1] در اینجا شهید به معنی «مشهود» است. یعنی:«آیا کافی نیست که خداوند بر ب

توحیدهای سه گانههدف نهایی عارف، رسیدن به توحیدهای سه گانه است که عبارتند از توحید افعالی ، توحید صفاتی و توحید ذاتی. که در روایات شیعه به صورت:«لا اله الا الله وحده وحده وحده» ، آمده است.[1]این توحیده

مکان شهود، قلب سالک است که در روایات اسلامی به عنوان عرش خداوند رحمان نامیده شده است.[1]

1- بحارالانوار،ج55،ص39

منظور از قلب مومن ، عضو قلب که درون سینه انسان قرار دارد نیست.

در حقیقت قلب در زبان قرآن محدوده وسیعی از وجود اصلی، باطن و روح انسان است که در مقابل جسم یا ظاهر انسان قرار می گیرد.

یکی از مقامات اولیاءلله ، مقام شهود و برخورداری از علم حضوری است. شهود عبارت از علم حضوری با چشم قلب است در مورد حقایق هستی از جمله شهود وجه حضرت حقاز حقایق عالم هستی به ملکوت هم تعبیر می شود.قرآن کری

قرآن کریم در مورد دیدن نامه اعمال چنین می فرماید:«إِنَّ كِتَابَ الْأَبْرَارِ لَفِي عِلِّيِّينَ* وَمَا أَدْرَاكَ مَا عِلِّيُّونَ*كِتَابٌ مَّرْقُومٌ*يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ